FIZ VERGARA VILARIÑO : " HISTORIA DUN TOLO QUE SABÍA TOCAR O CLARINETE " ( 821 )

                   HISTORIA DUN TOLO QUE SABÍA TOCAR O CLARINETE (  821 )

                    ( Los Domingos de La Voz, 12 de xaneiro de 1975 )

                                                                                                   FIZ VERGARA VILARIÑO

                    Naide  sabía quen era , naide o coñecía de nada ....

Apareceu pola aldea  unha mañá de outono ( Daquela tería eu 10 anos )  Viña acompañado dun cadeliño  e traguía un maletín de madeira  na mao. Era un home pequeneiro e rexo . Vestía un traxe de pano vello  e cubría a súa cabeza calva  cun sombreiro cheo de furados. Andaba devagariño  como se as pedras o mancasen  na palma dos pés.  Tiña os labres en carne viva  i as súa meixelas estaban poboadas  por unha longuísima barba de neve. O cadeliño que o acompañaba  era miudo e fraco  como unha miñoca.  O tío Regas- en paz descandes -, que era un home moi fanfarrrón  e malicioso, según viu aquel animaliño, ceibouse a rir a gargalladas   e perguntoulle  ao dono con moito aquel:  ¿ E vosté  ónde trai este pasafame ?.  O home do maletín engrñou os  hombreiros e seguiu a camilar.

Non falaba con naide  por eso todos os veciños  o miraron de reollo ;  "  e el será un ladrón ..? -preguntábase.

En canto chegou á aldea , buscou a corredoira principal, a máis transitada  ( Era unha corredoira á que todos chamaban a praza  e por ela trafegagan xentes arreo  ). Arrimouse á parede , co cadeliño á súa veira,  abriu o maletín e del sacou  un chirimbolo  que semellaba un fusil de guerra , colleuno na mao  e mirouno detidamente.

Os veciño visiábano , agachados tras os cristais  das fiestras  e comentaban asustados:

-.  É un  asesino !

-Velahí ten o fusil.

-Estamos perdidos.... !

-Dios nos valla !

O ome seguiu a contemprar  o chirimbolo alleo  aos comentarios  das xentes.  Cando xa o  tuvo fitado e refitado , achegouno aos labres  enmordiñamente , Os  veciños, ao lle ver  facer aquelo, berrraron  :

- É un suicida ...!

- Vaise matar.... Vaise disparar un tito no ceo da boca ...! 

Pero trabucábsnse os meus veciños.

Aquel home non era un ladrón nin us asesino, nin un suicida . Nin aquel chirimbolo  era un fusil de guerra  como eles pensaron.  Aquel chirimbolo era un clarinete , nin máis nin menos.-  Ao tocarlle cos labre no punteiro  ceibou unha música máxica que encheu de ledicia a aldea enteira .

I entón os veciños  abriron as fiestras de par en par  e comentaron apampados : 

-  Oh, évos un tolo  !

- Un tolo que sabe tocar o clarinete.

- Manda truco ....!

E dende entón e pra sempre , xa todos lle chamaron  " O Tolo do Clarinete " .

Aos poucos minutos  de comezar a soar  a música , a praza estaba chea de xente , Nin unha alma viva  fixou na casa.  Todos, a feito - vellos , mozos e nenos- saíron a ver e ouvir ao músico ambulante.

A musica do clarinte era engaiolante e toda a máis non poder. As notas choutaban  por todas as corredoiras e metíanse en todas as casas  como un coro de grilos , O tolo tocaba dun xeito  maxistral i  as súas fazulas finchábanse,ao soprarlle ao punteiro, como dous globos roxos . As melodías iban  e volvían ir e volvían vir  como unha ringleira de volvoretas.

- Abofellas semella un milagre del Señor !- decían todos,

-  Una maravilla, una auténtica  maravilla -  excramaba Felisa, a criada  do crego, que, estivera 4 meses en Madrid, xa se esquecera de falar o galego,

Despois da sesta a praza foise valeirando. As xentes fóronse prós seus traballos  como decote e deixaron o tolo.Pero a música do clarinete iba no corazón  de cada un pra lle facer o tráfego máis levadeiro. Os labregos traballaron  ao son do clarinete contentes como cucos.Os nenos fomos ´a escola reloucando igoal que grilos.  I en canto saímos  volvemos a xunto do tolo outra vez.  I ao chegar a noitiña  tamén volveron os labregos i a praza volveuse a encher de xente.  O tolo i o seu clarinete  engaiolaban a todos. Era algo maravilloso .  Nunca outro tal se vira. 

Cando facilitaba  a facerse noite  pecha, o tolo deixaba de tocar, gardaba o clarinete no maletín de madeira  e alonxábase de vagar  por .. falándolle ao vento i agarimando o seu cadeliño . Naide sabía a onde iba. Algúns decían  que iba dormir  a unha cova das aforas, pero de certo naide sabía nada.

Ao  asomar o mencer  xa estaba  tocando o clarinete na praza. As súas notas espallábanse  sobre os  albres  cobertas de resío i i ateigados de paxariños. Os labregos  espertaban e marchaban emtusiasmados  pró traballo. Os nenos ibamos á escola  i el  saudabamanos  abaneando o seu sombreiro esfuraxado.

Na escola tamén falabamos do tolo e comentabamos  o ben que tocaba o clarinete. Un día deunos por lle preguntar n ao mestre quen lle deprendera ao tolo a tocar  daquel xeito . O mestre díxonos  que era un caso como o da fábula aquela

" Sin reglas del arte,                                                                                                                    borriquitos hay                                                                                                                                         que una vez aciertan                                                                                                                            por casualidad " 

 Pero nós ben sabiamos  que o mestre non tiña razón neste caso.  As cousas non saen ben por casualidade, Non....  Para que as cousas saian ben  compre deprendelas primeiro   e despois facelas  con moito tino, Nós ben o sabiamos.

Cando saímos da escola  era mediodía  i a xente xa estaba reunida na praza escpitando a música do tolo... Xa todos sabían de memoria  as melodías do clarinete,

Nembargantes os veciños sentían mágoa do tolo . Parecialles que aquel home que tocaba pra lles facer a vida máis gasalleira  non merecía andar como un esfarrapado.... Debemos axudalo - dixeron.

Dito e feitol,. Todos  cumpriron a palabra, Ao día seguinte todas as mullerres da aldea foron ofrecerlle pan e touciño, perp p tolo díxollesn que non necesitaba comer.mTamén lle ofrederon un traxe  novo perom el dixo que non mecesitaba máis roupa ca que traguía posta.  E ofrecéronlle de todo canto tiñan , pero el  non quixo nada . Díxolles que el non necesitaba m´´ais ca tocar o clarinete. As mulleres solpremdidas  por aquelas respostas volveron pras súas casas.

Nembargantes ns aldea  vivía un  home ao que non lle gustaba a música.  Era don Pedro Petenas. Don Pedro Petenas era o home máis rico do lugar.  Era dono dos mellores agros  e todos os labregos  traballaban para el . Todos os labregos  traballaban ó seu mandado  e tiñan que pagarlle  trabucos e rentas.A don Pedro Patenas  - como xa vos dixen-  non lle gostaba  un tris  a música do tolo. Decía que non o deixaba  durmir a sesta  tanto  algaredo. Don Pedro Petenas xa desafiara varias veces  ó tolo  desde o balcón  pero antes pero unha mediodía  foise á praza cun coitelo na mao  pra matalo.... Os veciños  quixeron detelo , pero  desafiounos seriamente  e tiveron que deixalo . ¡ Calquera  a don Pedro  Petenas ! . Ao chegar todo   .Ao chegar xunto do tolo díxolle : Vas ir tocar onde eu sei, pailán do demo , I ergueu o coitelo  pra llo  cravar na caluga, Daquela foi cando o cadeliño deu un brinco  i espetoulle os dentes  nun xionllo  ao asesino. Don Pedro Petenas  ao se ver ferido tirou co coitelo  e marchouse coxeando  cara a súa casa. I os veciños  rosmaron   baixiñamente ;

- Estívolle de perilla.

-  Lambón,

-Lacazán.

.Comellón.

I o tolo  seguiu a tocar o clarinete  como si nada pasara....... 

 

 D