VICENZO PÁRAMO LOSADA : DO COMPROMISO Á MORTE INXUSTA ( 779 )

VICENZO PÀRAMO LOSADA   ; DO COMPROMISO Á MORTE INXUSTA    ( 779 )

Vicenzo Pàramo Losada,  tratante e exportador de gado,  e político republicán sarriao , membro da  fsmilia Páramo  de  Vilamaior de Paradela ou da Lobataira ( Sárria ) , os Tambarría  , foi o primeiro  veciño do concello  de Sárria que despois do  inxusto e precipitado consello de guerra celebrado en Lugo , resultou condeado a morte baixo a  acusación de "auxilio a rebelión " coa que os alzados en armas contra a República levaron adiante  a eliminación  das persoas que mantiveron a  fidelidade á orde constitucional  e procederon a defendela.

Xogou na súa contra , de modo fundamenalk, o feito de ser tío de Antonio  Páramo Sánchez, o alcalde republicano de Sárria, que   mantivo   alzada en Sárria a bandeira republicana até a media nite do 20 de xullo de 1936, e que forzado a fuxir da vila , xunto  con outros  homes fkieis á  República  mantiveron publicamente   o seu  compromiso  na parroquia de Castro do Rei de Lemos, até o día 29,  data na que a acción combinada  de forzas milirares   e falanxistas   os dispersaron   entrando dende Vilamior polo norte e dende Rubián polo sur.

 Na publicación LOITA , órgano do Centro  Republicano de Sárria , Vicenzo Páramo Loaada publicara  artigos  nos que amosou a súa fideldiade aos principios republicáns  e a súa forte oposiución aos ele,entos caciquís que enveleñabam a vida local  e comarcal ..... Nunca llo perdoaron  e, dalgunha maneira, esa exposición das súas ideas   agravóu a persecución de que foi obxecto e que desembocou   no seu pase polas armas no tapal do Ceiterio de Lugo, 

REXISTRO  CIVIL DE DEFUNCIÓN .- REXISTRO CIVIL DE LUGO.- DISTRITO DE LUGO    

******************************************************************************* 

                 ( 3.09.1936 )      ACTA DE DEFUNCIÓN DE D.VICENZO PÁRAMO LOSADA 

VICENZO  PÁRAMO LOSADA.- Na  cidade de Lugo, provincia de Lugo, ás doce horas do día tres de Setembro  de mil novecentos  trinta e seis  perante D. Filipe  Ferrnández Freire, Xuiz  Municipal suplente e D. Félix Sáez e Sáenz bDíez, Segredario, procédes a inscribir ir  a defunción de D. Vicenzo Páramo Losada,  devcorenta e catro anos , natural de Santa María de Vilamaior Sárria, povincia de Lugo. fillo de D. Manuel e Dª María Xoana , domiciliadomen.... nº ...piso.....de poofesión comerciante  e de estado casado , faleceu nesta cidade o día de hoxe ás seis e dous minutos , a consecuencia  de......segundo resulta de certificación  facultativa e recoñecemento practicado, e o seu  cadavre haberá de recibir sepultura no Cemiterio desta capital Esta  inscrición practícase  en virtude de comunicación do Sr. Comandante Xuiz instritor  D. Xosé Iglesias López que queda arquivado ( consignándose ademáis ).....sendo presenciado como testemuñas por D. Emilio Núñez Torrón  e d. Anxo García, maiores de idad e veciños  desta cidade.  Lida esta acta, sélase co do Xulgado  e asínanan o R. Xuiz , as testemuñas e o manifestante do que Filiope Fernández Freire.-  Snxo García.- Emilio N. Torrón.- Anxo García.- Ilexible.-               

 ***********************************************************************************

 LOITA,. ANO I.-  Redacción: Centro Republicano. Administració  e correspondencia: Vicenzo Páramo.  Aparece o 6  e 20 de cada mes.  Prezo: 10 céntimos.

********************************************************************************* 

                             SOBRE UN   SOLTO DE " LA VOZ DE LA VERDAD".-

                                           COMENTARIOS A COMENTARIOS 

No número  do día 11 de Abril  corrente publica La Voz de la Verdad  non facendo gala ao título de xornal , uns deliciosos comentarios  ao frcasado mitín das damas na Agrupación Feminina Lucense.

Quen di, ou intenta decir o que quere-   a punta a máxima - oe o que quere. E isto   no caso de que fose excactas  as queixas  das cavernícolas señoras  en tan cavernario diario. 

Digo o anterior  porque  esas señoras non merecen  calificativo  máis axeitado  e tratamos de afinarmos  epítetos aínda que  non deberiamos  facelo  pois non merecen tan tondo tratamento.  Agás , claro é ,  dalgunhas señoras  que alí foron  e que nos consta  a sinceridade das súas crenza relixuiosas. A esas señoras,  que van sen saberen a onde as levan  e aproveitándose  para presentar batallas politicas  a costa das súas crenzas  sempre respectables, pedímoslles   todo xénero  de excusas ás nosas palabras se aa  nosas palabras  poden ofendelas  xa que nós  sabemos distinguir  e apartar  coa debida mesura  ás culpables de tanta farsa   e comparsa  que a destempo,  e cando ninguén as chama e as necesita para nada , tratan de mitinear  cos seus ofuscados  e laberínticos  razoamentos  en terra  xa, por fortuna, pouco propicia  á consecución  deses sentimentos dabondo pasados de moda.  Estas señoras con tortos  fins de carácter político , ocultadas baixo  a dupla máscara  da bondade  e da caridade , cansas de manexar  nos tempos da monarquía o " enchufismo"  máis  desvergoñado , damas de " mírame e non  me toques" que aída continúan , mais en  debalo ,  empoleiradas en  cargos públics  ou manexándoos  que é o mesmo, presentánose  unha boa tarde  en Samos  cando  nunca  se lles ocurriu , en tempos que podían  e debían de faceelo, visitaren escolas, darse conta  da incultura ambiente , da insalubridade publica , etc. etc. e das mil circunstancias  que, a unha persoa horada  se lle ocurre facer consonte o está  facendi a nosa consolidadísima   República.

Xa é tarde , señoras da Agrupación Lucense para que saian  vostedes en ridícula  embaixada  sen que  as naturais   e nobles  paixóns da  mocedade  e non mocedade republicana  se cruce de brazos para veren pasar , precisamente fronte aos seus lares, a tan  inxuriosa  e provocativa  comparsa. Saiban que eses pobos e aldeas que agora tratan  de visitar tiveron que labraren a pequena instrución que posúenna costa de sacrificios  sobrehumáns ou protexidos por parentes que se lanzaban a America na percura do anaco de pan e a luz para  a súa intelixenza  que lles negaba  a súa propia patria gobernada - ou desgobernada  con máis propiedade - por xentes   parecidas  ás que hoxe  verten  averten  a tristuta da súa bile en xorais de "voz"  rouca  e de "verdade" sospeitosa.

Falando  das nenas " tongas"  que con vostedes foron, todos coñecemos  a súa sensibilidade  e cultura  e tememos  sacar os pés  das esporas , pois de seguro poderiamos  irmos moi lonxe ao darmos rfesposta, punto por punto, á alarmista reseña do xornal lucense.

Quermos, porén,  sinalarmos  algunhas inexactitudes de 2La Voz de la Verdad " na dita nota. Di que esa protesta foi preparada de antemán co deliberado propósito  de impedir  a celebración  do mitín. Nada máis lonxe da verdade,A protesta foi espontánea, totalmente espontánea, 

 Ás tres da tarde, cando as pías damas comezaron  a súa acelerada. excursión  petando de porta en porta co obxecto  de facer medrar as súas  fieiras, os elementos republicáns  situáronse  no lugar nomeado " Ciguñeira" , centro de coches de aluguer, co propósito  de asistiren ao mitín  e  facerlle fronte , iso si, ás impertinenzas  que, de sobra, sabiamos  que iamos ouvir. Déronse  vivas á República, á Liberdade  e morras ao fascismo. Mais ninguén  mencionou a Balbotín como di o teimudo xornal, Da mesma maneira , a idea de " tiralas ao rìo" naceu da mesma xente de Sárria  e os elementos republicáns de Sárria  impediron que se levase  adiante idea tal que, ben ás claras amostra, as poucas simpatías  que as ditas damas e señoritas teñen  por aqueles e parecidos lugares.

E fumos testemuñas , ou fórono os que ali estiveron , das protestas daquela sinxela e humilde xente de Samos que vían trocadas en bondadosas e encopetadas  señoras,  cabaleiros e sacerdotes  a individuos que, de ben antigo , coñecían pola fachenda,  desleixamento ou indeferenza  coa que, de antigo . os trataron.

Non qurremos por hoxe  facer máis comentarios  a tan pintoresco asunto. Queden para días sucesivos a continuación do noso parrafeo co público e teñan a seguridade as damas e damiñas aludidas de que estamos  no noso perfeito dereito racional ao tratarmos  de impedir  sexa exercida  coacción riba dos honrados campesiños por xentes  en cuxos beizos o grito de ¡ Viva a Liberdade !   - que di que dero-  é unha mofa á propia liberdade , á esencia mesma da República; eé aldraxe  para os mártires que socombiron  pelexando polos nobles ideais que nin esas damas entenden , nin saben, nin son aptas para compreedelos.

                                                                                                      VICENZO PÁRAMO 

*********************************************************************************** 

                                           OS  RESENTIDOS  SEGUEN NAS SÚAS TRECE 

Nas diversas pasaxes  do discurso  pronunciado polo Sr. Lerroux, o 19 último, na sesión  de clausura da Asemblea  do Grupo marítimo do Partido Radical  non achamos,  consecuentemente coa persoalidade  do líder radical, senón esbardalladas no canto de razoamentos, Iso non sorprende porque coñecemos, consonte deixamos apuntado , ao Sr. Lerroux, De afirmacións contraditorias  está cheo o seu historial politico.. Lembremos  cando no ano 1908 e 1909 dicia, no Paralelo , que o automóbil era o veículo da morte, censurando gravemente a quen o usaba, e, igoalmente que a propiedade  era un roubo  e cousas semellantes.

 ¡ Como cambian os tempos !. Tampouco esquecemos , en data máis prósima , ,  cando  no Concello de Barcelona  era maioría radical , capitaneada por Lerroux e dirixida por Emiliano  Iglesias  e Pichy Pons . íntimos ambos dous do xefe radical e que aínda continúa séndoo.

Aqueles tempos , felices para don Alexandre, máis de decepción  para o republicanismo honrado  de España , dá tristura recordalo.  Entón, os verdadeiros republicáns, sentían vergoña  ao coñeceren os procedementos usados  pola maioría republicana  radical, no Concello de Barcelona, Neses tempos , chamarlle  a un catalán concelleiro era considerado como o maior insulto.... ( preferible que se cubra  con puntos suspensivos  certos calificativos ), Naquela época a Casa Consistorial de Barcelona lonxe de ser  unha casa como debía de ser,  onde foran a traballar  polos intereses  do pobo , xentes dignas que laborasen  con xustiza  e democracia , era  unha covacha - como decía Lerroux no seu discurso do 19 ao se referir  malhumorado, a eminentes politicos actuais ´mais unha covacha de verdadeiros  déspotas e outras cousas máis....

Non é  do noso agrado  traer a colación os xa falecidos , mais, como a cousa é oprtuna , tamér recordamos  ao  Sr. Lerroux  o grande labor.... do seu íntimo  amigo e mozo de estoque , que o mesmo  dicí ser fillo adoptivo  de  don Alexandre, D. Ramón  Olivelle quen foi segredario  particular de Martínez Anido  durante o mandato  sanguinario , desempeñando  o cargo de Gobernador  civil de Barcelona.

Isto non o ignoran  os cataláns e sabiamolo moitos  cidadáns doutras rexións que tiñamos asuntos particulares na capital catalana   e temos visto  naquela época infame , que o amo do dito Goberno civil  de Barcelona  era o Sr. Olivellae.El ordeaba e dirixía  e Martínez Anido, liando a manta na cabeza, executtaba,

Lerroux coñecia que Olivelle era o home de confianza de Anido  e todo isto era co cosentimeto  de Lerroux  e, para demostralo máis nunca  lle retirou a confianza a Olivelle, nin antes nin ddespois  xa que Olivelle morreu sendo tenente de alcalde , da minorìa republicana  radical de Lerroux.

Nos discursos  e declaracións políticas de Lerroux  vemos a petencia que ten  de tomar as rednas do P; e Poder ; e , sabendo  como sabemos, a historia  do xefe radical , alarmámonos  e nos encabuxa , en pleno réxime democrático, traten de asaltar o Poder os afiliados onde converxe toda a  podremia  do antigo réxime,  E ocórresenos preguntar ¿ se estes senvergoñas se volven empleirar no Goberno, que ocorrerá en España ? Sen dúbida ningunha a resposta é doada ; tan só o caos poderá subsistir a tal estado de cousas.

                                                                                                     VICENZO PÁRAMO 

  ************************************************************************************

                                                     FARISEUS NA REPÚBLICA

Xa en  anterior artigo , nos  ocupabamos  daqueles  politicos  que militan do  en plan republicán  perxudicaban a boa  marcha do réxime  ou, máis ben , tencionaban  perxudicalo postas as súas miras ou as súas actividades, únicamente no seu logro persoal, Ë difícil , dende logo ,apartar  dun xeito  rotundo  a estas xentes que van do brazo de arribistas.

O caciquismo , que podemos definir como abuso de tal poder público  en proveito propio , e planta que nace moi doadamente  e que convén cortala antes de que, co paso dos anos, se faga unha fortaleza poodeosa porque o caciquismo , tratando de ser mediador  entre os altos poderes e as necesidades do pobo, é arma de dous gumes que perxudica e engana, igualmente aos de enriba e aos de abaixo.

Nós, no que se refire á política local coñecemos xente  que o 25 de Xullo  de 1924. case un ano  trascorrido  dende o advenimento  funesto de Primo de Rivera.  non achaba inconvinte , nas escolas públicas desta localidade  e a  efixie do ex.rei, que trataba  de adornar  o salón,  en facer a apoloxía de tal persoaxe e en entoar  o panexírico  máis acabado  en favor do perseguidor  dos intelectuais   españois, do famoso home do espadón que, se non chegou  a ser sanguiñario  como Machado , foi axfisiante  e chumboso  e puxo en xogo - como non podía  menos de suceder -  toda a súa teimuda  bravura de espadachín. 

Pois ben,  eses individuos  que, naquela data  e moito antes, dicñin seren republicáns , son os que hoxe, ocupando cargos de importancia, non prestan - malia ao rótulo  de republicanismo que ostentan - o mínimo  apoio en contendas  politicas nas que se ventilan , polo que a estes pobos se refire , unha liquidación  de procedemenntos localistas que, para o noso ben, nada ou case nada  afectan  ao pulo ideolóxico  dunha nación  que, na súa  forza  crecente non lle importa nin  un gran  a rémora destes últimos baluartes do caciquismo,

As ditas persoas  , que marchan segundoo vento que sopla , para as que o principio  e a fin  da súa sabedoría está en doblegaren o seu ánimo , murcho e feble, diante da autoritaria ollada vdun cacique non merecerían  , decimos,  máis ca un recordo , mestura de lástima e indiferenza, se as súas  accións non afectasen, tan de perto, á vida pública local.

A nación, como indicamos,  pode vivir  tan a gusto a súa vida política  prescindindo   dos derradeiros redutos  feudatarios, que queiran que non, teñen que ir ao compás da maioría.

Mais non hai que ser pesimist, aínda que con certa lentitude, . vaise infiltrando  e déixase sentir  en todos os lugares do territorio español malia as trabas que xente miope ou mal intencioada  pon ao seu avance,

 Recentemente  o triunfo  das forzas netamente republicás en pobos que viviron  sempre acurralados  polo artigo 29, de triste recordación, e, tamén no partido de Sárria. Temos chegado, podemos aseguralom ao principio da fin, ¿ Que importa que aínda alenten os vellos procedementos de gañaren vontades ou trocaren  a ruta verdadeira  dunha elección ?. Tamén a balea ou o tabeirón , feridos, lanzan coletazos , non por  agúnicos  menos terribles, mais,  á fin  e ao remate, termi<nan  por feneceren  a mas dos seus perseguidores,

O caciquismo ou o cacique , que é o mesmo, ten que  se poñer, forzosamente en retirada. O bon suceso electoral de PARADELA  en cuxa elección  non obtén a tradición cciquil  ¡ nin un conelleiro ! dos 14 que compoñen tal Concello confirman o noso aserto. En Samos e en Láncara , aínda que non de xeito tan decisivo, perde o cacique autoridade  para manexar  aqueles lugares ao seu antollo  e ten que  ceder ostos aos seus contrincantes,

Os Centros Republicáns van medrando, o ambiente politico  da nación vai chegando aos últimos confíns  do chan patrio  e o campesiño  comeza  a compreender  que lle asisten outros dereitos que se, como foi en tempos pasados e non lan lonxanos, unha especie de semi-salvaxe, fanatizado  en terrible  circo  de vizo, el  mesmo labrba  as cadeas  coas que, había estar suxeitado  e parecidamente a tempos de Fernando VII, descoñecía o significado   da liberdade, e vivís baixo o imperio dos seus férreos elos.

Coidense , pois, os que de republicáns presumen - e no seu foro interno non o son -  de non veren espellismos no horizonte,  xa que poidera moi ben  acontecer  que o que lles  pareceu liso e chao, fose ao pouco tempo  difícil e fragoso  e, sen querer cecais, poidan  veren trabados os dedos nese complicado xogo das dúas caras.

E por hoxe non queremos ser nin ser máis claros nin máis extensos.

                                                                                          VICENZO PÁRAMO

( lOITA . Num 7.  6 de maio de 1933 )

************************************************************************************ 

                                                                           (  André Páramo Losada )

CONSELLO DE GUERRA CELEBRADO EN LUGO CONTRA  VICENZO PÁRAMO LOSADA E OUTOS, INSTRUIDO POR PROCEDEMENTO SUMARÍSIMO .

                                                    SENTENZA 

Na Praza de Lugo a vinte e oito de Agosto de mil novecentos trinta e seis . Reunido o Consello de Guerra  ordinario de Praza  para ver e fallar a causa instruida por procedemento sumarísimo contra os paisáns Xulio Pàramo Sánchez, Vicenzo Páramo Losada,, Emilio Golás Rodríguez , Clodio Garrido  Lafo e Manuel Montero Montero, dada conta  da causa en Audiencia publica Ouvida a  acusación Fiscal e a Defensa.

RESULTANDO:     Que o día dezasete de  Xullo de mil novecentos trinta  e seis  iniciouse, polo  Exército de  Marrocos un movemento Militar  de carácter Nacional prontamente  secundado  poola case totalidade das garnicións  daspraza da Península , o que deu lugar a que por parte das autoridades militares que dende o primeiro momentonao declarar o Estado de Guerra nos territorios das súas respectiva Xurisdición  fixéronse cargo  do mando e goberno lexítimo da Nación  tivéronse  que desenvolver  operacións de Campaña  para combatir a elementos facciosos que con armas na man se  opoñían e de feito se opoñenaínda á consecución  dos patrióticos fins do Exército.

RESULTANDO. Que polo que se refire á provincia deb Lugo ao igual  que nas que constitúen o territorio da oitava división orgánica foi declarado o Estado de Guerra o día vinte de Xullo e que nela os elementos Marxistas que dende o día dezasete viñan preparándose  a tal evento enfrontáronse coas tropas dificultando  as súas operacións e hostilizándoas en distintas partes,

RESULTANDO : Que na Vila de Sárria  a preparación dos elementos  revolucionarios levouse a cabo  e foi directamente ordeada polo Alcalde Don Antonio Páramo, hoxe en ignorado paradoiro, coa colaboración directa do seu irmán Don Xulio Pàramo Sánchez, e o tío de ambos dous Vicenzo Pàramo Losads, principalmnete este último, que gozaba sobre dos dous  de grande ascendente.

RESULTANDO : Que a tal preparacoón  consistiu como noutras partes na reunión de automobeis, armas e explosivos  e formación de grupos armados  que foron despois enviados a lugo ( capital )  para enfrontalos co Exército  e nela  interveu  directamente o Vicenzo Páramo , que  na tarde do día vinte foi visto chegar á casa Consistorial nun coche turismo no que e na compaña ....... A Pobra de SAn Xiao  e a Monforte, para recibir ordes e poñerse en contacto co coñecido cabecilla  daquela comarca Tizón Herreros, estando igualmente ambos dous procesados na casa Consistorial  intervindo na construción de Bomas e outros elementos de combate,

RESULTANDO.- Que o Vicenzo Pársmo  ven na mañá do vinte a Lugo  a onde  chegan tamén  os grupos armados  que dende Sárria  se envían ao dispor do Gobernador  e que o Xulio vai persoalmente  na noite da dezanove  ao vinte a Samos nunha Camioneta  con xente armada a requisar explosivos acompañando ao seu irmán Antonio cando este á fronte dos grupos trasporta dinamita ao Concello de Sárria.

RESULTABDO:  Que os procesados  Emilio Golàs Rodríguex  e Clodio Garrido Lago, Gardas Municipais de Sárris,  forman parte deses grupos armados  que  chegan  a Lugo na mañá do vinte de Xullo  e fanse fortes  no Hospital de Santa María até que as forzas da Garda Civil  declarado xa o Estado de Guerra failles desaloxar o edificio   e fai que fuxan  e que o Emilio Golás  intervén tamén por orde do Alcalde na requisa de armas  e automoneis  efectuda en Sárria o día anterior así como no trasporte da dinamita á Casa Consistorial.

RESULTANDO :

FALLAMOS  : Que  debemos condear e condeamos  ao procesado Vicenzo Páramo  Losada á Pena de Mortr e aos procesados Xulio Páramo Sánchez ,  Emilio   Golás Rodríguez  e Clodio Garrido Lago  -a pena de Cadea Perpetua  que levará  consigo m como accesoria a interdición  civil durante................ responsibilidades civís que esixir.

Asímesmo absolvemos  ao procesado  Manuel Montero Montero  por concurrir  ao seu favor a exención de responsabilidade criminal   á que nos referimos no correspondante  considerano.

Así  pola nosa sentenza pronunciámolo, mandamos e asinamos.

................................................................................................................................................................... 

 

a d