RÍO SÁRRIA : O RIO MANSO E CLARO DE BASILIO LOSADA CASTRO ( 756 )

 RÍO SÁRRIA: : O RÍO  MANSO E CLARO DE  BASILIO LOSADA CASTRO   ( 756 )

As máis fermosas palabras  nunca escritas  encol  do río Sárria   son da autoría  do escritor lancarín BASILIO LOSADA  CASTRO , publicadas  que foron en "La Voz de Galicia", é necesario  sacalas do pozo do esquecemento  e  poñelas a andar  polos nosos  camiños .                       

                                                   TERRAS DE LÁNCARA

                                                                                                              BASILIO LOSADA

" O RÍO ONDE TE BAÑACHES   DE NENO É  MÁIS FERMOSO  QUE O YANTG-TSÉ " ( Vellisimo proverbio  chinés que  acabo de inventar) .-   Se amo esta terra  non é por ter nacido nela .

TIÑA razón Confucio , para min non hai río  de augas máis acolledoras  que o que pasa rentes  da vella casa da Penaboa. Agora que vou vello , dou  gracias a quen fixo este mundo  prescindible por permitirme nacer  na Terra de Láncara , o país máis fermoso do mundo. Levo visto moitas terras , e algunhas son patrias miñas moi amadas  ( Provenza, Saxonia , Baviera, Normandía , Toscana )  pero o mellor de Galicia e do mundo  é un triángulo que ten  como vértice Nadela , o pai Miño  e a estrada de Castela como lados  e, c como base , outra estradiña que leva de Sárria  a Becerreá , ou viceversa.  Non lle hai terrra coma esta , digolle eu,  que tantas patrias  teño ,e tan fermosas.

Ali nacín eu , pero, como Heine   " dou   a miña palabra de honra  de que non son patriota ". Se amo esta terra  non é ppr ter nacido nela. Falo con obxectividade ,desde a miña condición de home de ciencia e o meu pendor racionalista e pouco sacramental. Se tivese   tempo, ía  demostrar de contado  como non hai terra  como esta que vai de Nadela a  Sárria , e poida que un tantiño máis  aló.  E, tendo eu tantas patrias, se me fose concedida unha segunda vida, pediríalle a quen manda que me permitise  nacer de novo aí. 

Nesta terra está o río máis manso e claro, o Sárria, que como o río  que pasa pola aldea de Pessoa , non  está nin nos mapas e ninguén sabe onde vai morrer.  Ese desdén polo río Sárria  algo terá que ver co centralismo, que sempre se ten polo centro do mundo , e o centro do mundo é a Terra de Láncara.

 Hai unha estrada que vai da Pobra de San Xulián  a Baralla  que é un balcón  de vinte quilómetros . O viaxeiro  vai vendo ó seu pé  aquel val, cos seus regatos, e as aldeas, e os prados.Se Deus axuda, e axuda case sempre, haberá néboa, e a paisaxe colle entón  unha gracia de misterio  e soedade.  A néboa préndese nos carballos , alástrase desfiañada  polos lameiros. e a súa cabeleira gris  érguese ata os montes de Meda.

Por aí nacín   eu, non sei ben  onde nin en que ano. Dixéronme que nacín en Santa Comba , pero que o meu pai . en canto deu cunha besta cómoda, levoume  cara a Penaboa  porque quería que eu fose da Pobra de San Xulián , e inscribiume no Rexistro  coa data que lle pareceu ben. E figura que nacín alí, na casa da Penaboa , que, como saberán  todos, está xunto á ponte pequena do tten , arrodeada polas augas mansas do Sárria, que non sabe  ben onde ir e fai rodas  dunha banda a outra.  Din que o evento  foi no 1930 , pero a miña tía Natalia  dicía que non, que fora  no  1929. A miña patria  pode ser calquera recuncho  desta terra  que eu , con obxectividade , digo que é a máis galana  do mundo.  A ver, díganme  onde hai unha ponte romana  como a de Carracedo.  Agora din que non é romana , que é do XVI , pero imos ver, home , ¿ é que non había romanos no XVI  ?. E que lles vou dicir do Pazo de Láncara , e das terras da Armeá . Ou  de San Xoán de Muro, terra de protestantes e de protestóns, que non se levaban ben co cura e fixéronse todos luteranos . Un día  hei contar esta historia.  Xa o dixen : se Deus me dá unha vida de recunque , por ruinciña que sexa, nacerei de novo aquí. E , desta vez ,  non vou emigrar.

                                                      ........................................................

AGORA QUE VOU VELLO  , DOU GRACIAS A QUEN FIXO ESTE MUNDO PRESCINDIBLE POR PERMITIRME NACER NA TERRA DE LÁNCARA, O PAÍS MÁIS FERMOSO DO MUNDO.

                                                            ...............................

                        BASILIO LOSADA CASTRO  (  A Pobra de San Xiao-Láncara, 1930 )

Catedrático   de Filoloxía  Galega na Universidade   de  Barcelona. Galego de Honra 1998 . Medallla Castelao.  Cruz de Santa Jordi .Pedrón de Honra 1985. Premio Nacional de Traducción 1981. Escribiu " O Camiño de Santiago" 1982. Premio Ramón Piñeiro "Facer País".

*************************************************************************************