SÁRRIA : PARRAFEOS VILEGOS ( 755 )

                                     SÁRRIA : PARRAFEOS VILEGOS   ( 755 ) 

                                                                                                     Xaime Félix López Arias  

O paso dos anos fai que diante das noosas fenestras pasen  homes e mulleres, vidas e soños.,,,,  E de todos deprendemos algo.

Por iso quero  contar algunhas vivenzas , conversas , accións, actuacións  e actitudes  acontecidas na vila de Sárria , que  por pouco coñecidas merecen a nosa atención.

********************************************************************************** 

                        A ENTRADA  DO PÁRROCO  DON  CECILIO GÓMEZ 

Falecido o  párraco de Santa Mariña de Sárria don Adolfo Reverendo  ( noemado o reverendo don Adolfo Reverendo   ) o bispo Ona de Echave nmeou por seu sucesor  a  don Cecilio  Gómez . Anunciada a súa chegada  á vila foi organizada unha misa de presentación  á que , autoridades locais inclusas, compareceu un bon número  de  fieis.

Chegada a hora de se dirixir ao espectante público saíu da sancristía, custodiado por dous monagos,   vestido  coa alba cruzada por estola  e coa cabeza  coberta  con bonete, fixo a xenuflesión de rigor diante do altar e  , pousón  por razón  do propio peso, subiu a escada  con certe dificultade  e xa no púlpito  reirou o bonete, pouso as mans  no  peitoril ,  xirou a cabeza a dereita e esqueda, e con voz forte , despois dun  tempo de silenzo , exclamou :

                                        ¿   Quien soy yo ?

                                       ( novo espazo de silenzo, e xa con voz   máis amelada ...... )

Estaba yo en mi pequeña parroquia de tierras de Monterroso  cuando  nuestro querido Obispo  me llamó a   Lugo y me dijo...... CECILIO, TE NECESITO EN SÁRRIA.....

               E foi así como  os sarriaos coñeceron  o nome do pastor da parroquia máis extensa da vila 

                                             ................................................

                                                    SERMÓNS

Don Cecilio era ampuloso e engolado  no verbo,  barroco na espresión,  imprimindo constantes altos e  baixos cos que xogaba no desexo de que os fieis estivesen pendentes  das súas palabras  todo o tempo. Ao londo do predicote  intercalaba   varias veces  a expresión.... " Porque al fin y a la pstre....e introducia  así uha nova presgunta retórica.....

Os fieis , que viñan acostumados a   xeitos de sermonear  de tempos máis curtos,  resignábanse  e facían  ouvidos xordos ás requintadas  expresións  do pregador....

Porque ,,,, " al fin y a la postre " todos   eles eran crentes e practicantes daquelas vellas  palbras  populares : "  Padricame cura , pradícame frade / por unha orella me entra e pola outra me sae "

E  no fondo, ali  moi ao fondo, os sarriaos  amosaban fachenda   e  presumían dos moi elaborados  parladoiros  do seu parroco.alcipreste con titulación universitaria , pousón no falar  e profundamente  sentencioso  que ocupaba a Casa Reitoral da Travesa da Igrexa.

                                                      .................................................  

                                             O SERMÓN DO SANTO ENTERRO

No tempo do seu curato  a procisión do Santo Enterro comezaba na igrexa de Santa Mariña e remataba na Igrexa da Mercé, cun solemne sermón   Foi moi sonado  o que el protagonizou   aquel Venres Santo.

Chegados á igrexa  os portadores da  urna   pusárona  diante do altar  e aínda que seguían a entrar  os procesionantes  Don Cecilio , subido ao púlpito, comsezou o seu sermón. Fixo un  demorado xesto de chamada de atención   extendnedo varias veces os seus brazos, deixou pasar un demorado espazo de tempo, xirou  sobre el mesmo e  extendendo o  seu brazo   dereito cara a urna  dixo coa máis  forte das súas voces....

                                     Ahí lo tenéis... ... ( longo silencio ).............yerto está......

A xente seguía entrando na igrexa.... o silenzo era total....  Don Cecilio xirou o corpo  cara os fieis, levantou o brazo dereito e apuntou co  dedo índice cara a porta  dixo con voz de trono...

                                            ,,,, Ahí viene  Juan.....

E deuse un duplo xiro  colectivo de cabezas.... Os  fieis sentados nos bancos  xiráronas cara a porta con caras interrogantes nas que  se lía .... ¿ Qeun dos que entran será o tal " Juan"  ?

E os que entraban  con retraso  , sentíndose cada un deles apuntados polo dedo sacerdotal, poñían caras  interrogantes  ou explicativas.... Nunhas a expresión era  ¿ Quen é Juan ?... e os outros  ... Eu non son o Juan que o dedo acusador do  pregador sinala . Eu estou entrando tarde , e non é pola miña culpa ?-

Nunca cehgamos a saber se entre os que entraban no templo n houbo alguén chamado "Juan"... E as seguintes palabras  de  don Cecilio  déronnos a coñecer que el estaba teatralizando a chegada de San Xoán Evanxelitsa ao Santo Sepulcro....

                                             ................................................. 

                                                   PROFESOR DE MATEMÁTICAS

Por moi pouco tempo  Don Cecilio foi profesor  de matemáticas na Academia  Felipe II (  Rúa Maior 22 )  . Aínda que estaba acostumado  ao ensino  non se deu feito  co grupo de rapazolos de 12 anos  que lle tocaran  en sorte, uns representantes máis da " tuzarada" sarriá que tanto fixo rabear  a sucesivas  xerazóns de profesores.  Don Cecilio non foi quen  de manter orde na clase, e pediu o relevo.

......................................................................................................................................................................  

                                                    ASESORAMENTO XURÍDICO

Licenciado en dereito, os seus servizos  eran requeidos por persoas procedentes  das terras de Monterroso e Antas de Ulla, que se desprazaban a Sárria na percura  de  consellos xurídicos,  e viñan de tan lonxe a pasaren  "consulta".

Cando  don Cecilio, na comapña de un ou dous homes, paseaba  de riba abaixo pola Praza de don Xoán María Lópezm, todos sabiamos que andaba a artellar  algún pleito  no territorio do partido xudicial de Chantada.

..................................................................................................................................................................... 

                                         UN ANÁLISE DE FUTURO

Cando houbo unha peregrinación  da mocidade da Fronte de Xuventudes  que ía amiño de Santiago  celebrouse  na Praza  unha misa de campaña. 

Na sancristía agardaban para a celebración  don Cecilio e un bon número  de curas da comarca. Eu estaba ali.

 Un dos sacerdotes  preguntoulle  a don Cecilio _ .... Vendo  esta forza de xuventude e o entusiasmo que poñen, ¿ non lle parece  que cando desapareza Franco  esta mocidade seguirá o seu camiño  ?".

Don Cecilio sorriu e dixo pousón:..

" Non o creo, Todo mudará. Xa pasou iso cando foi da Unión Patrióica, que todo era forza  e comer o mundo... caeu Primo de Rivera  e todo foi fume de palla e  quedou en nada ".

                             Non hai dúbida de que don Cecilio Gómez   era un certeiro futurólogo. 

************************************************************************************